കോളേജിലെ ആദ്യ ദിവസം ഇപ്പോഴും എന്റെ ഓര്മയില് ഉണ്ട്. കോളേജിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്നു, ടാറിട്ട മുറ്റം പിന്നിട്ടു, മെയിന് ബില്ടിങ്ങില് എത്തിയപ്പോള് കണ്ടത് ഒരു പാട് പ്രതീക്ഷകളുള്ള,എന്നാല് കുറച്ചൊക്കെ ഉല്കണ്ടകള് ഉള്ള, പിന്നെ അതിലും കൂടുതല് ആഹ്ലാദം നിറഞ്ഞ, ഒരു പാട് മുഖങ്ങള് ആയിരുന്നു. കയറി ചെല്ലുമ്പോള് വലത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞാല് രണ്ടാമത്തെ റൂം ആയിരുന്നു ക്ലാസ്സ് റൂം. ക്ലാസ്സില് കയറി ഇരുന്നപോള് ഒന്ന് രണ്ടു പരിചയമുള്ള മുഖങ്ങള് കണ്ടു..വീടിനടുത്തുള്ള മീര, കോച്ചിംഗ് ക്ലാസ്സില് ഉണ്ടായിരുന്ന ലിബിന് , നിംസണ് പിന്നെ സൈന്റ്റ് തോമസ് കോളേജില് ഉണ്ടായിരുന്ന രാഗേഷ്. ക്ലാസ്സിനെ ആദ്യം പരിചയപെടാന് എത്തിയത് നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട HOD രാധാകൃഷ്ണന് സര് ആയിരുന്നു. മുടി വളരെ കുറച്ചും, ബുദ്ധി വളരെ കൂടുതലും ഉള്ള അദ്ദേഹം ശരിക്കും ഒരു സര്വകലാ വല്ലഭന് തന്നെ ആണ് അല്ലെ? ..നടുവിലെ നിരയില് ബാക്കില് നിന്നും രണ്ടാമത്തെ ബെഞ്ചിലാണ് സ്ഥാനം കിട്ടിയത്.അടുത്ത് ഇരുന്നത് അഭീഷ് ശരത് ചന്ദ്രന് എന്നാ കണ്ണൂര് കാരന് . കണ്ണൂര് എന്ന് കേട്ടപോള് കുറച്ചൊക്കെ പേടി ആണ് തോന്നിയത്, അതുകൊണ്ട് കുറച്ചു നീങ്ങി ഇരുന്നു.പിന്നെയാണ് മനസിലായത് ആളൊരു പാവത്താന് ആണെന്ന്. വേറൊരു ന്യൂസ് കേട്ടത്, എന്ട്രന്സിനു 112 റാങ്ക് കിട്ടിയിട്ടും ജീന് ജോണ് എന്ന് പേരുള്ള ഒരുത്തന് ഇവിടെ വന്നു ജോയിന് ചെയ്തിരിക്കുന്നു എന്ന് . അങ്ങിനെ, പുലികളും പുപ്പുലികളും ഉള്ള ആ ക്ലാസ്സിലെ കുറച്ചു പേരെയൊക്കെ പരിചയപെട്ടു. ക്ലാസ്സിന്റെ റെപ്. ആയി തിരഞ്ഞെടുത്ത രജത്തിനെ കണ്ടപ്പോള് തോന്നിയത്, ഇവിടെ ക്ലാസ്സ് റെപ് അല്ല അവശ്യം bouncer മാരെ ആണെന്നാ. പതിവുപോലെ ലേഡീസ്, അപ്പുറത്ത് ഹെവി മെറ്റല് മ്യൂസിക് തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ഇടയ്ക്കു കുറച്ചു ഒഴിവു വന്നപ്പോള്, ക്ലാസ്സിലേക്ക് പുതിയ കുറെ താരങ്ങള് കയറി വന്നു, നമ്മളെല്ലാം സിനെയെര്സ് എന്ന് ബഹുമാനത്തോടെ വിളികുന്നവര്.
വന്നവരില് ഭൂരിഭാഗവും പോയത് ലേഡിസ് ഉള്ള ഭാഗത്തേക്ക് ആയിരുന്നത് കൊണ്ട്(ഒരു കൊല്ലത്തിനു ശേഷം നമ്മളില്, ഞാനടക്കം കുറച്ചു പേര് ചെയ്തത് ഇത് തന്നെ ആയിരുന്നു), എനിക്ക് കാര്യമായ ബുദ്ധിമുട്ടുകള് ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. പക്ഷെ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള് ,അവര്ക്ക് ബോര് അടിച്ചു കാണണം, അവര് ഞങളുടെ ഭാഗത്തേക്ക് വന്നു. ചിലര്ക്ക് , പാരമ്പര്യമായി ഒരുപാട് സ്വത്തു കിട്ടുന്നത് പോലെ, എനിക്ക് പാരമ്പര്യമായി കിട്ടിയത് മുടിയായിരുന്നു (സ്വത്തു അധികം ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ടാകണം, ദൈവം ഈ ചതി ചെയ്തത്) . അങ്ങിനെ ആ സമയത്ത് തന്നെ നല്ല രീതിയില് താടി ഉണ്ടായിരുന്ന എന്റെ അടുത്ത് വന്നു ഒരുത്തന് ഭീഷണി പെടുത്തി, "നാളെ മേലാക്കം ഈ താടി വെച്ച് ഇങ്ങോട്ട് കയറരുത്. ഷേവ് ചെയ്തു വരണം." . ഇങ്ങിനെയുള്ള ചീള് ഭീഷണികളുടെ മുന്പില് ഞാന് പതറില്ല എന്ന് നിങ്ങള്ക്ക് അറിയാമല്ലോ. അതുകൊണ്ട് വീടിലെത്തിയ ഉടനെ ഞാന് പോയി ഷേവ് ചെയ്തു.അങ്ങിനെ പ്രതീക്ഷകളുടെ ഒരു മാലപടക്കത്തിന് തിരി കൊളുത്തി ഞങ്കള് അന്ന് പിരിഞ്ഞു.
ഇനി ഇന്നത്തെ കാര്യം,
നിങ്ങള് എപ്പോളെങ്കിലും ആലോചിചീടുണ്ടോ അന്നത്തെ ആ ദിവസത്തില് നിന്നും നമ്മള് എല്ലാം എത്ര മാത്രം മാറിപോയിരികുന്നു എന്ന് ??
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ